Tubal factor infertility and perinatal risk after assisted reproductive technology

Kawwass JF, Crawford S, Kissin DM, et al.

Obstet Gynecol 2013; 121: 1263-71.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Οι συγγραφείς της μελέτης αυτής βασίστηκαν στις καταγραφές του εθνικού δικτύου παρακολούθησης των προσπαθειών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής των ΗΠΑ σε διάστημα 11 ετών. Συγκεκριμένα, μελέτησαν όλες τις κυήσεις που επιτεύχθηκαν μετά από εφαρμογή τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής σε ζευγάρια με σαλπιγγικό παράγοντα υπογονιμότητας. Τελικά περιελήφθησαν 40.046 κύκλοι υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, χωρίς τη χρήση ξένου δότη, που κατέληξαν σε κύηση και στους οποίους το μοναδικό αίτιο υπογονιμότητας ήταν ο σαλπιγγικός παράγοντας (Ομάδα Α). Η δεύτερη ομάδα (Ομάδα Β) περιλάμβανε 78.308 κύκλους όπου ο ανδρικός παράγοντας αποτέλεσε το αίτιο υπογονιμότητας.

Συγκρίνοντας τις δύο ομάδες, φάνηκε ότι τα νεογνά στις μονήρεις κυήσεις της ομάδας Α διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο να γεννηθούν πρόωρα σε σχέση με εκείνα της ομάδας Β (15,8% έναντι 11,6% αντίστοιχα, προσαρμοσμένος σχετικός κίνδυνος (RR) 1,27, 95% όρια αξιοπιστίας 1,20 - 1,34) και με μικρό βάρος γέννησης (10,9% έναντι 8,5%, προσαρμοσμένος σχετικός κίνδυνος (RR) 1,28, 95% όρια αξιοπιστίας 1,20 -1,36).

Στατιστικά σημαντικές διαφορές παρατηρούνταν επίσης όταν συγκρίνονταν οι όψιμοι και πρώιμοι πρόωροι τοκετοί, τα εκσεσημασμένα και μέτρια χαμηλού βάρους νεογνά. Οι ανωτέρω κίνδυνοι για κακό περιγεννητικό αποτέλεσμα επέμεναν και στις δίδυμες κυήσεις, ενώ στις τρίδυμες κυήσεις η διαφορά αυτή εξαφανιζόταν. Το ποσοστό των αποβολών ήταν επίσης αυξημένο στην ομάδα Α, αλλά η στατιστική σημαντικότητα ήταν μικρότερη (προσαρμοσμένος σχετικός κίνδυνος (RR) 1,08).

Επίπεδο τεκμηρίωσης ΙΙ (Level II).

ΣΧΟΛΙΟ: Η συγκεκριμένη μελέτη έχει πολλούς περιορισμούς. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν ήταν δυνατό να αποσαφηνιστεί το ακριβές αίτιο της υπογονιμότητας, καθώς και κατά πόσο οι γυναίκες αυτές είχαν υποβληθεί στο παρελθόν σε χειρουργική επέμβαση για υδροσάλπιγγες. Οι παραμένουσες υδροσάλπιγγες σχετίζονται με αύξηση του κινδύνου αυτόματης αποβολής, και ως εκ τούτου εάν οι υδροσάλπιγγες είχαν αφαιρεθεί πριν από κάθε προσπάθεια υποβοηθούμενης αναπαραγωγής οι σχετικοί κίνδυνοι που προαναφέρθηκαν θα έχουν υποεκτιμηθεί. Υπάρχει ακόμη η θεωρία ότι η πυελική φλεγμονή που συχνά αποτελεί το αίτιο της υπογονιμότητας σε ζευγάρια με σαλπιγγικό παράγοντα, σε πολλές περιπτώσεις διαδράμει ασυμπτωματική σε μία χρόνια και ήπια φάση, αυξάνοντας έτσι σημαντικά τον κίνδυνο πρόωρου τοκετού. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι κυήσεις μετά από κύκλο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής εξαιτίας σαλπιγγικού παράγοντα, έχουν αυξημένο κίνδυνο αυτόματης αποβολής, πρόωρου τοκετού και γέννησης νεογνών χαμηλού βάρους.