Increased risk of preterm delivery and pre-eclampsia in women with polycystic ovary syndrome and hyperandrogenaemia.

Naver K, Grinsted J, Larsen S, et al

BJOG, 2014; 121(5): 575-81.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Πρόκειται για μία πληθυσμιακή μελέτη που είχε ως αντικείμενο την εκτίμηση του περιγεννητικού αποτελέσματος στις γυναίκες που πάσχουν από σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (ΣΠΩ), καθώς και τη διερεύνηση της επίδρασης της υπερανδρογοναιμίας στις γυναίκες αυτές. Στη μελέτη αυτή καταγράφηκαν οι περιπτώσεις με προεκλαμψία, πρόωρο τοκετό και μικρά για την ηλικία κύησης νεογνά σε μία πληθυσμιακή μελέτη που αφορούσε 459 γυναίκες με ΣΠΩ που απευθύνθηκαν σε ένα ιδιωτικό κέντρο υπογονιμότητας από το 1997 έως το 2010. Ο πληθυσμός ελέγχου αποτελούνταν από 5.409 γυναίκες με μονήρεις κυήσεις οι οποίες γέννησαν σε ένα μαιευτήριο της Κοπεγχάγης το 2005. Μοναδικό κριτήριο αποκλεισμού ήταν η ύπαρξη σακχαρώδους διαβήτη προ κύησης. Πραγματοποιήθηκε πολυπαραγοντική ανάλυση λογιστικής παλινδρόμησης προσαρμοσμένη ως προς το δείκτη μάζας σώματος, την ηλικία και τον τόκο και προέκυψε ότι ο λόγος πιθανοτήτων (odds ratio-OR) πρόωρου τοκετού πριν τις 37 εβδομάδες κύησης ήταν αυξημένος στις υπερανδρογοναιμικές γυναίκες με ΣΠΩ (OR, 2.78; 95% όρια αξιοπιστίας (CI), 1.62 - 4.77; p<0.0001), ενώ δεν ήταν αυξημένος στις νορμοανδρογοναιμικές γυναίκες με ΣΠΩ (OR, 1.35; 95% CI, 0.54 - 3.39; p=0.516) συγκρινόμενος με την ομάδα ελέγχου. Παρόμοια ο λόγος πιθανοτήτων για την εμφάνιση προεκλαμψίας ήταν 2.41 (95% CI, 1.26 - 4.58; p=0.0007) στις υπερανδρογοναιμικές γυναίκες με ΣΠΩ, ενώ δεν ήταν αυξημένος στις νορμοανδρογοναιμικές γυναίκες με ΣΠΩ (OR, 0.73; 95% CI, 0.18 - 2.99; p=0.657). Ο κίνδυνος για μικρά για την ηλικία κύησης νεογνά δεν είχε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στις ομάδες.

Επίπεδο τεκμηρίωσης ΙΙ (Level ΙΙ).

ΣΧΟΛΙΟ: Φαίνεται από αυτή τη μελέτη ότι οι γυναίκες με ΣΠΩ έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για δυσμενές περιγεννητικό αποτέλεσμα αναφορικά με το γενικό πληθυσμό. Ο κίνδυνος αυτός εστιάζεται περισσότερο στις εγκύους με αυξημένα ανδρογόνα και ΣΠΩ, οι οποίες είχαν διπλάσια πιθανότητα να εμφανίσουν προεκλαμψία και να γεννήσουν πρόωρα σε σχέση με τις εγκύους του γενικού πληθυσμού. Τα αποτελέσματα αυτά συνηγορούν στο ότι η υπερανδρογοναιμία ως φαινόμενο και όχι τόσο η ύπαρξη ΣΠΩ αποτελεί παράγοντα κινδύνου για πρόωρο τοκετό και προεκλαμψία. Το παθοφυσιολογικό υπόβαθρο αυτής της συσχέτισης είναι δύσκολο να ξεκαθαριστεί, δεδομένου ότι πολλά από τα χαρακτηριστικά των γυναικών με ΣΠΩ, όπως η παχυσαρκία και η εφαρμογή τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής εξαιτίας της συνακόλουθης υπογονιμότητας, αποτελούν παράγοντες που συνυπάρχουν κατά τη διάρκεια της κύησης και ενδέχεται να συσκοτίσουν την αιτιολογική σχέση. Η μελέτη δεν προσφέρει δεδομένα ως προς τα επίπεδα των ανδρογόνων και το ποσοστό των γυναικών που κατέφυγαν σε τεχνικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής στον πληθυσμό ελέγχου. Οι μοναδικοί παράγοντες για τους οποίους έγινε προσαρμογή ήταν ο δείκτης μάζας σώματος και ο τόκος. Εξαιτίας της μεγάλης επίπτωσης του πρόωρου τοκετού και της προεκλαμψίας στον πληθυσμό αυτό, κρίνεται απαραίτητη η περαιτέρω συσχέτισή τους με την υπερανδρογοναιμία.