Oral contraceptive use and mortality after 36 years of follow-up in the Nurses' Health Study: prospective cohort study.

Charlton BM, Rich-Edwards JW, Colditz GA,  et al.

BMJ 2014 Oct 31; 349: g6356. doi: 10.1136/bmj.g6356.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Αυτή η μελέτη (Nurse’s Health Study) που εστίασε στο follow up γυναικών νοσοκόμων επί 36 χρόνια, ανέλυσε το αν η χρήση αντισυλληπτικών από το στόμα συσχετίστηκε με θνησιμότητα, τόσο από όλα τα αίτια (all-cause mortality), όσο και από συγκεκριμένα αίτια (specific-cause mortality). Σ΄αυτή την προοπτική πληθυσμιακή μελέτη, τα δεδομένα συνελέγησαν στο διάστημα μεταξύ 1976 και 2012. Από τις 121.577 νοσοκόμες που συμμετείχαν στη μελέτη, οι 63.626 δεν είχαν κάνει ποτέ χρήση αντισυλληπτικών χαπιών (52%), και οι 57.951 είχαν πάρει τουλάχιστον μία φορά αντισυλληπτικά (48%). Αυτές που είχαν πάρει αντισυλληπτικά, ανέφεραν μέση διάρκεια λήψης τα 4,1 έτη. Το ποσοστό επιβεβαίωσης της θνησιμότητας ήταν 98% και κατεγράφησαν 31.286 θάνατοι. Καμία συσχέτιση δεν παρατηρήθηκε μεταξύ της χρήσης αντισυλληπτικών και της θνησιμότητας από όλα τα αίτια. Ωστόσο, βίαιοι ή τυχαίοι θάνατοι ήταν πιο συχνοί στην ομάδα των γυναικών που είχαν λάβει αντισυλληπτικά (αναλογία κινδύνου: 1,20; 95% όρια αξιοπιστίας 1,04-1,37) και αυτοί προήλθαν από αυτοκτονίες. Μεγαλύτερη διάρκεια χρήσης σχετίστηκε με πρώιμη θνησιμότητα εξαιτίας καρκίνου του μαστού (p<0.001) και μείωση της θνησιμότητας από καρκίνο των ωοθηκών (p<0.002). Η αυξημένη θνησιμότητα από καρκίνο του μαστού δεν ήταν πλέον σημαντική μετά την πάροδο 10-14 ή > 15 ετών μετά την τελευταία λήψη του αντισυλληπτικού χαπιού.

Επίπεδο Τεκμηρίωσης: ΙΙ - Level Of Evidence: II

ΣΧΟΛΙΟ: Περιορισμοί της μελέτης αποτέλεσαν ο σχετικά μικρός χρόνος χρήσης των χαπιών (4,1 έτη) για την τεκμηρίωση της αιτιολογικής συσχέτισης, η ανομοιογένεια της σύστασης των χαπιών μέσα στα 36 αυτά χρόνια και η έλλειψη δεδομένων από την επίδραση των διαφορετικών περιεκτικοτήτων των προγεσταγόνων. Ωστόσο η μελέτη είχε μεγάλη ισχύ εξαιτίας της μεγάλης αναπαραγωγιμότητας και αξιοπιστίας των δεδομένων που συνελέγησαν, καθώς οι νοσοκόμες έκαναν εξαιρετικές αναφορές. Η μελέτη δεν έδειξε ουσιαστικά σημαντικές διαφορές στην θνησιμότητα μεταξύ των γυναικών που έπαιρναν ή δεν έπαιρναν αντισυλληπτικά. Η συσχέτιση των βίαιων ή τυχαίων θανάτων με την ομάδα των γυναικών που έπαιρναν τα χάπια δεν φαίνεται να έχει κάποια βιολογική αληθοφάνεια και δεδομένης της φύσης της μελέτης, δεν υπαινίσσεται αιτιότητα. Η συσχέτιση με τον καρκίνο του μαστού έχει βιολογική αληθοφάνεια, αλλά πρέπει να ληφθεί υπόψη η μεγαλύτερη περιεκτικότητα αιθινυλ-οιστραδιόλης τα παλαιότερα χρόνια (50-150 μg). Παρόλα αυτά είναι ενθαρρυντικό να σκεφτούμε ότι παρά τη λήψη χαπιών υψηλότερης περισκτικότητας σε οιστρογόνα, η θνησιμότητα δεν αυξήθηκε.