A new progestogen-only medical therapy for outpatient management of acute, abnormal uterine bleeding: a pilot study.

Ammerman SR, Nelson AL.  

Am J Obstet Gynecol. 2013; 208: 499. e1-5.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Η παρούσα μελέτη είναι μία προοπτική πιλοτική κλινική μελέτη ενός σκέλους, που μελετά την αποτελεσματικότητα της μονοθεραπείας με προγεσταγόνα για την αντιμετώπιση της οξείας έντονης μητρορραγίας σε γυναίκες της αναπαραγωγικής ηλικίας εκτός κύησης. Στη μελέτη περιλήφθησαν γυναίκες που παρουσιάστηκαν στα επείγοντα της γυναικολογικής κλινικής ενός μόνο κέντρου (UCLA, ΗΠΑ). Κριτήρια αποκλεισμού από τη μελέτη ήταν η αιμοδυναμική αστάθεια, επίπεδα αιμοσφαιρίνης <8 mg/dl, η ανάγκη για άμεση χειρουργική αντιμετώπιση και το ιστορικό της λήψης ορμονικής θεραπείας για την αντιμετώπιση της μητρορραγίας που απέτυχε. Η μέση ηλικία των 48 γυναικών που τελικά περιελήφθησαν στη μελέτη ήταν τα 40,7 έτη (εύρος ηλικίας 19 - 53 έτη) και οι περισσότερες από αυτές ήταν παχύσαρκες (μέσος δείκτης μάζας σώματος 34,9 με εύρος 21,5 - 51,2). Στις συμμετέχουσες χορηγήθηκαν ενδομυϊκώς 150 mg οξεικής μεδροξυπρογεστερόνης (DMPA), ενώ ακολούθως συστήθηκε η λήψη peros 20 mg οξεικής μεδροξυπρογεστερόνης ανά οκτάωρο για τρεις ημέρες. Οι συγγραφείς καλούσαν τους ασθενείς στο τέλος της πρώτης και της δεύτερης ημέρας θεραπείας προκειμένου να καταγράψουν τα δεδομένα, ενώ όλοι οι ασθενείς επέστρεφαν στα επείγοντα ιατρεία του τμήματος την τρίτη ημέρα προκειμένου να περιγράψουν την ένταση της αιμορραγίας τους στη διάρκεια της αγωγής, την κατανάλωση των χαπιών και τυχόν ανεπιθύμητες ενέργειες. Στα πρωταρχικά τελικά σημεία της μελέτης ήταν ο αριθμός των γυναικών χωρίς μητρορραγία την 5^η ημέρα μετά την έναρξη της αγωγής, ο χρόνος μέχρι την πλήρη παύση της μητρορραγίας, η ελάττωση του αριθμού των χρησιμοποιούμενων μάκτρων, τυχόν ανεπιθύμητες ενέργειες και η ικανοποίηση της ασθενούς. Και στις 48 γυναίκες η μητρορραγία είχε σταματήσει την 5^η ημέρα μετά την έναρξη της αγωγής, ενώ 4 συνέχιζαν να έχουν σταγονοειδή κολπική αιμόρροια. Ο μέσος χρόνος μέχρι τη διακοπή της αιμόρροιας ήταν οι 2,6 ημέρες. Η μέση χρήση μάκτρων ελαττώθηκε από 8,5 ανά ημέρα στην έναρξη της αγωγής σε 0 την 5^η ημέρα. Οι παρενέργειες ήταν σπάνιες, ενώ η ικανοποίηση των ασθενών ιδιαίτερα υψηλή (2,75 επί συνόλου 3). Από τις συμμετέχουσες, οι 31 ανέφεραν ικανοποιητικό έλεγχο των μητρορραγιών τρεις μήνες μετά την ενδομυϊκή χορήγηση, ενώ μόλις 6 (15%) γυναίκες επανήλθαν εντός 12 εβδομάδων αιτιώμενες σταγονοειδή κολπική αιμόρροια ή μητρορραγία. Καμία από αυτές τις γυναίκες που επανήλθαν ωστόσο, δε χρειάστηκε χειρουργική αντιμετώπιση για τη διακοπή της αιμορραγίας.

Επίπεδο τεκμηρίωσης ΙΙ (Level II).

ΣΧΟΛΙΟ: Αυτή η μελέτη παρέχει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με το χρόνο δράσης της φαρμακευτικής παρέμβασης για την αντιμετώπιση της οξείας έντονης μητρορραγίας σε γυναίκες της αναπαραγωγικής ηλικίας εκτός κύησης. Η μελέτη έχει περιορισμούς, όπως η απουσία ομάδας ελέγχου και η έλλειψη μακροπρόθεσμης παρακολούθησης των ασθενών. Ο αμερικανικός οργανισμός τροφίμων και φαρμάκων δεν έχει δώσει έγκριση σε κάποια φαρμακευτική ουσία για την αντιμετώπιση της έντονης και οξείας μητρορραγίας και οι συγγραφείς αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι στη βιβλιογραφία περιγράφονται μόλις 116 περιπτώσεις στα πλαίσια κάποιας προοπτικής μελέτης. Η λογική της ενδομυϊκής χορήγησης DMPA και στη συνέχεια peros χορήγησης είναι ότι απαιτούνται μερικές ημέρες προκειμένου να φτάσει σε θεραπευτικά επίπεδα στον ορό. Πρέπει να τονιστεί ότι απαιτούνται υψηλές δόσεις αγωγής από το στόμα (20 mg τρεις φορές την ημέρα) προκειμένου να μην αποτύχει η συντηρητική αγωγή. Τα επίπεδα ικανοποίησης των ασθενών ήταν ιδιαίτερα υψηλά, και αυτό πιθανώς οφείλεται στην καθημερινή επικοινωνία του θεράποντος ιατρού με την ασθενή, έως και 5 ημέρες μετά την έναρξη της αγωγής. Ερωτήματα που παραμένουν να απαντηθούν είναι τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα στον έλεγχο των μητρορραγιών καθώς και κατά πόσο ενδείκνυται η χορήγηση ενός παράγοντα μακράς δράσης (DMPA) για την αντιμετώπιση οξείας κατάστασης.