Δυσμενές περιγεννητικό αποτέλεσμα μετά τη χρήση γλυβουρίδης σε σύγκριση με ινσουλίνη σε γυναίκες με σακχαρώδη διαβήτη κύησης
Association of Adverse Pregnancy Outcomes With Glyburide vs Insulin in Women With Gestational Diabetes.
Camelo Castillo W, Boggess K, Stürmer T, et al.
JAMA Pediatr. 2015 May; 169(5): 452-8.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Οι συγγραφείς της μελέτης αυτής παρουσιάζουν μια αναδρομική μελέτη κοορτής - παρατήρησης από 9.000 γυναίκες με ιδιωτική ασφάλιση με σακχαρώδη διαβήτη κύησης (ΣΔΚ), οι οποίες αντιμετωπίστηκαν είτε με γλυβουρίδη είτε με ινσουλίνη. Χρησιμοποίησαν την βάση δεδομένων από ασφαλιστικές αξιώσεις των εργαζομένων σε όλες τις ΗΠΑ, στο διάστημα από το 2000 έως το 2011, για να αναγνωρίσουν τις περιπτώσεις με δυσμενές περιγεννητικό αποτέλεσμα. Οι γυναίκες με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 ή τύπου 2 εξαιρέθηκαν από την μελέτη. Από τις 110.879 γυναίκες με ΣΔΚ, 9.173 (8,3%) αντιμετωπίστηκαν είτε με γλυβουρίδη (ν=4.982), είτε με ινσουλίνη (ν=4.191). Το ποσοστό αυτών των γυναικών που αντιμετωπίστηκαν με γλυβουρίδη αυξήθηκε από 8,5% το 2000, σε 64,4% το 2011. Μετά τη ρύθμιση των διαφορών κατά την έναρξη της μελέτης, φάνηκε ότι: τα νεογνά των γυναικών που αντιμετωπίστηκαν με γλυβουρίδη ήταν σε αυξημένο κίνδυνο εισαγωγής στη ΜΕΝΝ (ποσοστό κινδύνου [RR]: 1,41, 95% όρια αξιοπιστίας [CI]: 1,23-1,62), συνδρόμου αναπνευστικής δυσχέρειας (RR: 1,63, CI: 1,23-2,15), υπογλυκαιμίας (RR: 1,40, CI: 1,00-1,95), τραυματισμού στον τοκετό (RR: 1,35, CI: 1,00-1,82) και μεγάλων για την ηλικία κύησης (LGA) μωρών (RR: 1,43, CI: 1,16-1.76), συγκρινόμενα με τα νεογνά μητέρων που αντιμετωπίστηκαν με ινσουλίνη. Τα πρώτα δεν ήταν σε αυξημένο κίνδυνο μαιευτικού τραύματος, πρόωρου τοκετού ή ικτέρου. Ο κίνδυνος καισαρικής τομής ήταν 3% χαμηλότερος στην ομάδα της γλυβουρίδης (RR: 0,97, CI: 0,93-1.00). Η απόλυτη αύξηση του κινδύνου με τη γλυβουρίδη ήταν 3% για την εισαγωγή στη ΜΕΝΝ, 1,4% για τα LGA μωρά και 1,1% για το σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας.
Επίπεδο Τεκμηρίωσης ΙΙ – Level of Evidence II
ΣΧΟΛΙΟ: Δεδομένης της ευκολίας χορήγησης της γλυβουρίδης σε σύγκριση με την ινσουλίνη στις περιπτώσεις ΣΔΚ, η συνεχώς αυξανόμενη χρήση της δεν αποτελεί έκπληξη. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν αντικρουόμενες μελέτες, οι σουλφολυνουρίες πιστεύεται ότι περνούν τον πλακούντα και θα μπορούσαν δυνητικά να διεγείρουν την έκκριση ινσουλίνης στο έμβρυο. Αυτή η μελέτη είναι μεγαλύτερη από προηγούμενες και όντως βρήκε δυσμενή αποτελέσματα στα έμβρυα γυναικών που έλαβαν γλυβουρίδη. Επίσης ενδέχεται να μην επιτυγχάνεται ιδεώδης γλυκαιμικός έλεγχος με την γλυβουρίδη. Παρά το γεγονός ότι οι συγγραφείς έκαναν ρυθμίσεις για πολλούς ιατρικούς παράγοντες, η μελέτη περιορίζεται εξαιτίας του ότι υπάρχουν και άλλες συγχυτικές παράμετροι, όπως η φυλή, η εθνικότητα, η παχυσαρκία και κοινωνικοδημογραφικοί παράγοντες. Περαιτέρω μελέτη είναι επιβεβλημένη και προσοχή συνιστάται προς το παρόν για την χρήση της γλυβουρίδης, μέχρι να εξασφαλιστεί η ασφάλειά της.





