Chronic hypertension in pregnancy and the risk of congenital malformations: a cohort study.

Bateman BT, Huybrechts KF, Fischer MA, et al.

Am J Obstet Gynecol. 2015 Mar; 212(3): 337.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Αυτή η μελέτη κοόρτης εξέτασε την σχέση μεταξύ χρόνιας υπέρτασης της εγκύου και του κινδύνου συγγενών ανωμαλιών στο έμβρυο. Χρησιμοποιώντας το Medicaid Analytic Extract, 878.126 κυήσεις αναγνωρίστηκαν και συνδέθηκαν με τα αντίστοιχα αρχεία νεογνών. Ο κίνδυνος εμφάνισης συγγενών ανωμαλιών συγκρίθηκε μεταξύ νορμοτασικών εγκύων και εγκύων με χρόνια υπέρταση που θεραπεύτηκε (με χορήγηση αντιυπερτασικών στο 1^ο τρίμηνο), αλλά και εγκύων με χρόνια υπέρταση που δεν έλαβαν θεραπεία. Πέντε ομάδες πιθανών συγχυτικών παραγόντων ελήφθησαν υπόψη: 1) δημογραφικοί παράγοντες, 2) συνυπάρχοντα νοσήματα, 3) μαιευτικά χαρακτηριστικά και καταστάσεις, 4) λήψη φαρμάκων και 5) μέτρα χρήσης της υγειονομικής περίθαλψης. Συνολικά 19.789 κυήσεις (2,3%) είχαν χρόνια υπέρταση. Από αυτές, 8.307 (42%) ελάμβαναν θεραπεία με αντιυπερτασικά φάρμακα. Συγγενείς ανωμαλίες παρατηρήθηκαν σε 29.934 κυήσεις χωρίς υπέρταση ή έκθεση σε αντιυπερτασικά φάρμακα (3,49%), σε 491 κυήσεις με θεραπευθείσα χρόνια υπέρταση (5,91%) και σε 581 κυήσεις με αθεράπευτη υπέρταση (5,06%). Συγκρινόμενες με τις νορμοτασικές εγκύους, οι κυήσεις που επιπλέκονταν με χρόνια υπέρταση υπό θεραπεία, είχαν αυξημένο κίνδυνο συγγενών ανωμαλιών (λόγος πιθανοτήτων [OR]: 1,3 με 95% όρια αξιοπιστίας [CI]: 1,2-1,5), όπως επίσης και οι κυήσεις με χρόνια υπέρταση χωρίς θεραπεία (OR: 1,2, 95% CI: 1,1-1,3). Θεραπευθείσες και μη θεραπευθείσες χρόνιες υπερτάσεις σχετίστηκαν με αυξημένο κίνδυνο συγγενών ανωμαλιών της καρδιάς των εμβρύων (OR: 1,6, 95% CI: 1,4-1,9 και OR: 1,5, 95% CI: 1,3-1,7 αντίστοιχα).

Επίπεδο Τεκμηρίωσης ΙΙ – Level of Evidence ΙΙ

ΣΧΟΛΙΟ: Αυτή η μελέτη υποδεικνύει ότι η χρόνια υπέρταση που επιπλέκει μια κύηση, είτε βρίσκεται υπό θεραπεία, είτε όχι, αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα που σχετίζεται με την εμφάνιση συγγενών ανωμαλιών στο έμβρυο. Οι πιο συνηθισμένες από αυτές τις ανωμαλίες αφορούν το καρδιαγγειακό σύστημα, ενώ λιγότερο συχνές είναι του μυοσκελετικού, του ουροποιογεννητικού και του γαστρεντερικού συστήματος. Μετά από τις κατάλληλες ρυθμίσεις, οι συγγραφείς συμπέραναν ότι η υποκείμενη χρόνια υπέρταση αυτή καθαυτή συμβάλλει στην ανάπτυξη του προαναφερόμενου κινδύνου, και όχι η έκθεση της εγκύου στους αντιυπερτασικούς φαρμακευτικούς παράγοντες. Η συσχέτιση αυτή είναι βιολογικά εύλογη. Αυτό συμβαίνει διότι η χρόνια υπέρταση μπορεί να προκαλέσει πλακουντιακή ανεπάρκεια, η οποία με τη σειρά της έχει σαν αποτέλεσμα τη μειωμένη αιματική ροή προς το αναπτυσσόμενο έμβρυο. Η μελέτη αυτή δεν εξέτασε το αν η θεραπεία μειώνει τον κίνδυνο συγγενών ανωμαλιών. Δεδομένου ότι τόσο η θεραπευθείσα, όσο και η μη θεραπευθείσα χρόνια υπέρταση αυξάνει κατά 20-30% τον κίνδυνο συγγενών ανωμαλιών, η λεπτομερής παρακολούθηση του εμβρύου θεωρείται επιβεβλημένη.